Ustawa wypadkowa w art. 3 prezentuje legalną definicję wypadku przy pracy. Zgodnie z jej brzmieniem „za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą”

• podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych;
• podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na rzecz pracodawcy, nawet bez polecenia;
• w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze między siedzibą pracodawcy a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy.

Natomiast zgodnie z ustawą z dnia 7 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych pracą zdalną jest wykonywanie pracy określonej w umowie o pracę poza miejscem jej stałego wykonywania.

 Za wypadek w pracy zdalnej można więc uznać wypadek doznany w domu lub innym miejscu wskazanym przez pracodawcę, który równocześnie spełnia następujące kryteria:

• jest nagły,
• wywołany przyczyną zewnętrzną,
• powodujący uraz lub śmierć,
• pozostaje w związku z pracą zdalną.

Wypadkiem przy pracy zdalnej będzie więc np. polanie się wrzątkiem w trakcie rozmowy telefonicznej z klientem, czy upadek z krzesła w trakcie pracy przy komputerze.

Jak ustalić związek wypadku z pracą zdalną?

Dla ustalenia, że nagłe zdarzenie spowodowane przyczyną zewnętrzną jest wypadkiem przy pracy, konieczne jest ustalenie, że zdarzenie nastąpiło podczas lub w związku z prawidłowym wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń pracodawcy. Zakres “zwykłych czynności” pracownika może być określony w umowie o pracę, jak również w zakresie obowiązków przekazywanych pracownikowi przez pracodawcę. Zwykłe czynności pracownika to czynności, które pracownik wykonuje na bieżąco w toku wykonywania swojej pracy.

Czym jest przyczyna zewnętrzna powodująca uraz lub śmierć pracownika?

Przyczyny zewnętrzne to nie tylko siły przyrody, czy działania innych osób, ale także sama praca i towarzyszący jej wysiłek. Odnośnie charakteru pracy chodzi nie tylko o jakieś nadzwyczajne, zlecone pracownikowi w danym dniu zadania lub nietypowe warunki ich realizacji, ale także o zwykłe codzienne czynności pracownicze.

Wykonywanie zwykłych, codziennych obowiązków w typowych dla danego stanowiska warunkach – przy uwzględnieniu indywidualnych predyspozycji zdrowotnych pracownika – może stanowić dla niego nadmierne obciążenie i stać się zewnętrzną przyczyną zdarzenia.

Jakie świadczenia mogą przysługiwać pracownikowi z ZUS w związku z doznanym wypadkiem przy pracy zdalnej?

• Zasiłek chorobowy
• Świadczenie rehabilitacyjne
• Jednorazowe odszkodowanie
• Renta z tytułu niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy

Katalog uprawnień pracownika, który uległ wypadkowi przy pracy jest dosyć szeroki, a świadczenia wypadkowe wypłacane mogą być nawet dożywotnio. Należy przeanalizować indywidualnie każdy przypadek, aby ustalić o jakie świadczenie lub świadczenia można się ubiegać.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydał decyzję o odmowie uznania zdarzenia za wypadek przy pracy. Od czego należy zacząć?

W pierwszej kolejności konieczna jest analiza Państwa sytuacji prawnej. W tym celu należy:

⇒ przesłać pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dotyczących wszczęcia kontroli (jeżeli sprawa jest na etapie kontroli a nie została jeszcze wydana decyzja) na adres: certus@kancelaria-certus.pl

⇒ w przypadku wydania decyzji przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, przesłać niezwłocznie skan decyzji (termin na złożenie odwołania to miesiąc od otrzymania decyzji przez ubezpieczonego) na adres: certus@kancelaria-certus.pl Jeżeli są już Państwo po terminie, warto przesłać decyzję celem przeanalizowania, czy istnieje możliwość przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji!

Po dokonanej weryfikacji prawnej, przedstawione zostaną możliwe rozwiązania prawne oraz źródła wsparcia jakie przysługują ubezpieczonemu.

Autor tekstu: r.pr. Angelika Sikora

Artykuł Wypadek przy pracy zdalnej podczas epidemii koronawirusa pochodzi z serwisu Kancelaria Prawna Certus.

Faktem o charakterze notoryjnym jest, że w Polsce aktualnie nie ma obowiązkowego programu szczepień przeciwko grypie. Podobnie jak nie ma prawnych możliwości „przymuszenia” pracowników do tego rodzaju szczepienia.

Publiczny program szczepień przeciwko grypie obejmuje wyłącznie grupy podmiotów wskazywane przez Głównego Inspektora Sanitarnego w corocznym komunikacie – Program Szczepień Ochronnych (wydawany w oparciu o przepisy ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi). Aktualnie takim programem szczepień przeciwko grypie objęci są m. in. pracownicy ochrony zdrowia czy osoby mające bliski kontakt zawodowy lub rodzinny z dziećmi w wieku do ukończenia 6 miesiąca życia oraz z osobami w wieku podeszłym lub przewlekle chorymi (w ramach realizacji strategii kokonowej szczepień).

Pomimo braku jednoznacznie na to wskazujących regulacji prawnych również część pracodawców jest zobowiązana do wprowadzenia takiego obowiązkowego programu szczepień przeciwko grypie. Takie zobowiązanie wywodzić bowiem należy z przepisów Kodeksu Pracy odnoszących się do zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy. I tak, zgodnie z art. 222 (1) k.p.: W razie zatrudniania pracownika w warunkach narażenia na działanie szkodliwych czynników biologicznych pracodawca stosuje wszelkie dostępne środki eliminujące narażenie, a jeżeli jest to niemożliwe – ograniczające stopień tego narażenia, przy odpowiednim wykorzystaniu osiągnięć nauki i techniki.

Każdorazowo zatem gdy w samym miejscu pracy występuje zagrożenie ze strony szkodliwych czynników biologicznych pracodawca winien podjąć kroki w kierunku minimalizacji tego zagrożenia. Za tego rodzaju szkodliwy czynniki biologicznym uznawany jest z kolei m.in. wirus grypy. Rodzaje takich szkodliwych czynników określa Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 22 Kwietnia 2005 r. w sprawie szkodliwych czynników biologicznych dla zdrowia w środowisku pracy oraz ochrony zdrowia pracowników zawodowo narażonych na te czynniki.

W kontekście tej regulacji i aktualnej sytuacji epidemiologicznej aktualizacja ochrony ryzyka zawodowego wśród pewnych grup zawodowych i z uwzględnieniem warunków w danym miejscu pracy, może powodować konieczność wprowadzenia obowiązkowego programu szczepień. W przypadku wprowadzenia na komentowanej podstawie obowiązku szczepień,  jakkolwiek pracownik w dalszym ciągu nie mógłby zostać zmuszony do poddania się takiemu szczepieniu, to brak szczepienia po pierwsze mógłby uprawniać do odmowy dopuszczenia do pracy, a w dalszej perspektywie nawet poważniejszych konsekwencji, w tym rozwiązania umowy o pracę.

Autor tekstu: adw. Weronika Luty

Artykuł Czy pracodawca ma prawo zwolnić pracownika za brak szczepienia p-ko grypie? pochodzi z serwisu Kancelaria Prawna Certus.

Problem ten rozważać należy na dwóch płaszczyznach: pierwszej – dotyczącej uznanych w obowiązującym porządku prawnym form czynności prawnych, oraz drugiej – skutków niezachowania odpowiedniej formy czynności prawnej.
Odnosząc się kolejno do tych kwestii, zacząć trzeba od wymienienia podstawowych form czynności prawnych, obowiązujących w codziennym porządku prawnym:
1. formy pisemnej,
2. formy dokumentowej,
3. formy elektronicznej.

Forma elektroniczna
Przewrotnie wydaje się, że aktualnie najbardziej rozpowszechnioną formą powinna być forma elektroniczna. Niestety, ale wedle litery prawa, potoczne rozumienie tego zagadnienia – wskazujące na przesłanie dokumentacji w formie skanu za pośrednictwem wiadomości e-mail czy nawet posłużenie się coraz bardziej popularną platformą EPUAP – nie spełnia ustawowych wymogów tej formy czynności prawnych. W sensie prawnym forma elektroniczna wymaga bowiem posłużenia się tzw. kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Z uwagi na brak powszechności dysponowania tego rodzaju kwalifikowanego podpisu elektronicznego – w ramach niniejszego artykułu pozwolę sobie pominąć bardziej szczegółowe rozwinięcie tej kwestii.

 Forma dokumentowa
Przytoczony przykład przesłania zeskanowanej umowy (czy równie dobrze każdego innego rodzaju oświadczenia) w formie wiadomości e-mail spełnia natomiast wymogi formy dokumentowej. Dla zachowania formy dokumentowej wystarczającym jest bowiem zamieszczenie oświadczenia na jakimkolwiek nośniku danych (niekoniecznie papierze). Z uwagi na powyższe z formą dokumentową będziemy mieli do czynienia, zarówno w przytoczonych przykładach wiadomości e-mail, platformy EPUAP, ale nawet w przypadku wiadomości SMS. Wystarczy aby złożone oświadczenie czy ustalone przez strony warunki umowy znalazły swoje odzwierciedlenie na trwałym nośniku.

Forma pisemna
Spośród wskazanych powyżej form czynności prawnych – formę pisemną wyróżniać będzie natomiast, jakże istotna cecha, w postaci własnoręcznego podpisu. Owa własnoręczność wymaga, aby znak graficzny składający się na dany podpis umożliwiał jednocześnie jednoznaczną identyfikację osoby składającej ten podpis – co w najbardziej prostym ujęciu będzie oznaczało konieczność po prostu złożenia podpisu pod oryginałem dokumentu. Z powodu wspomnianej własnoręczności, wymogów formy pisemnej nie będzie spełniać skan podpisu (skan dokumentu i przesłanie go w formie wiadomości e-mail) ani jego kopia czy posłużenie się tzw. faksymile (pieczątką z wzorem podpisu). Brak własnoręczności podpisu w przytoczonych w zdaniu poprzednim przykładach powoduje, że kwalifikować będziemy je jako formę dokumentową. Na marginesie jedynie zauważyć należy, że ciekawym zagadnieniem pojawiającym się na tym gruncie jest zagadnienie składania podpisów posługując się tabletem – rozważania te ponownie wykraczają jednak już poza ramy niniejszego artykułu i wymagają znacznie bardziej złożonej analizy.

W jaki sposób winniśmy zatem aktualnie funkcjonować, komunikować się z kontrahentami i zawierać czynności prawne?

Przede wszystkim trzeba pamiętać, że tylko w stosunku do niektórych czynności ustawa lub – co równie istotne – warunki konkretnej umowy, wprost wymagają zachowania formy pisemnej. Przykładem takich kontraktów w stosunku do których pisemność powinna być zachowana może być umowa o pracę czy umowa najmu nieruchomości zawarta na czas dłuższy niż rok.

Nie zawsze jednak brak zachowania danej formy będzie się łączył z nieważnością czynności prawnej – tutaj ponownie rozstrzygające jest brzmienie przepisu ustawy lub warunków konkretnej umowy (jak np. powszechnie stosowana w obrocie prawnym klauzula „Zmiana, uzupełnienie lub rozwiązanie umowy wymaga, pod rygorem nieważności, zachowania formy pisemnej”). Zaniechanie spełnienia wymogów określonej formy czynności prawnej powodować może, właśnie w zależności od przepisów prawnych odnoszących się do danej czynności lub warunków konkretnej zawartej umowy:
1. nieważność danej czynności prawnej – podpisanej umowy czy np. złożonego oświadczenia o rozwiązaniu umowy (np. w przypadku umowy leasingu czy w przypadku zgłoszenia podwykonawcy inwestorowi w umowach o roboty budowlane (jak również sprzeciw inwestora w tym zakresie),

2. ograniczenia w zakresie możliwości udowadniania okoliczności objętych daną czynnością prawną w przypadku ewentualnego sporu sądowego (np. w przypadku umowy pożyczki, której wartość przekracza tysiąc złotych, gdzie wymagane dla celów dowodowych jest zachowania formy dokumentowej),

3. wywołanie przez daną czynność prawną innych skutków niż wynikałoby to z jej treści (np. w przypadku umowny najmu nieruchomości zawartej na czas dłuższy niż rok, gdzie niezachowanie formy pisemnej prowadzić będzie do tego, że umowa traktowana będzie jak zawarta na czas określony).

Trzeba wreszcie wspomnieć, że w przypadku gdy zachowanie formy pisemnej okaże się konieczne, wówczas istnieje jeszcze możliwość, aby strony w miejsce spotykania się i wspólnego sygnowania danej umowy, wymieniły się egzemplarzami umowy oddzielnie podpisanymi przez każdą ze stron, tj. doręczając sobie wzajemnie egzemplarz umowy pod którym będzie się znajdował podpis jednej ze stron (bez konieczności zbierania na każdym egzemplarzu podpis obu stron umowy).

Autor: adw. Weronika Luty – Kancelaria Prawna CERTUS

Artykuł Umowy w czasach pandemii pochodzi z serwisu Kancelaria Prawna Certus.

Z całą pewnością w najbardziej komfortowej sytuacji są podmioty, które z pożądaną przezornością przewidziały możliwość wystąpienia tego rodzaju szczególnych okoliczności już przy zawieraniu umów i zastosowały odpowiednie klauzule umowne. Wszystko zależy oczywiście od warunków konkretnej umowy, ale z dużą dozą prawdopodobieństwa założyć można, że ujęte w umowie definicje i regulacje odnoszące się do pojęcia „siły wyższej” stanowić będą dostateczną podstawę do co najmniej odsunięcia w czasie – na okres faktycznej niemożności prowadzenia działalności przez dany podmiot – przyjętych na siebie zobowiązań.

Jednak nawet brak przewidzenia odpowiednich regulacji umownych nie powoduje pozbawienia ochrony strony, która z uwagi na tego rodzaju nadzwyczajne zdarzenia jak właśnie stan epidemii nie jest w stanie wywiązać się z obowiązków umownych.

Jeszcze przed przejściem do omówienia kodeksowych unormowań dotykających tej materii, wspomnieć należy, że kontrahenci przede wszystkim mają możliwość samodzielnie zainicjować wprowadzenie odpowiednich zmian i zawarcie stosownych aneksów do umów – na nowo określając swoje zobowiązania i uwzględniając w ten sposób aktualne okoliczności (np. przesuwając termin wykonania danego zlecenia/termin płatności czy też rozkładając płatność wynagrodzenia na raty). Uznać to należy za działanie o tyle uzasadnione, że nawet w wypadku gdy dany podmiot na skutek aktualnej sytuacji epidemiologicznej nie wywiąże się z przyjętych zobowiązań umownych (np. przekroczy termin wykonania zlecenia) skuteczne wyciągnie konsekwencji z zaistniałego w związku z takim stanem rzeczy opóźnienia, może i tak okazać się niemożliwe.

I tak, przechodząc w tym miejscu do regulacji funkcjonujących w powszechnie obowiązujących przepisach, a odnoszących się właśnie do tego rodzaju nadzwyczajnych okoliczności, przede wszystkim wskazać należy na podstawowe unormowanie, które odnosi się do każdego zobowiązania umownego – zawarte w art. 471 k.c.

„Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.”

Na gruncie tego przepisu, każdorazowo gdy do niewykonania danego zobowiązania dojdzie na skutek okoliczności, które pozostają niezależne od danego podmiotu – a z taką sytuacją będziemy mieli dla przykładu w przypadku odgórnego wstrzymania produkcji czy też rozchorowania się całej czy większej części załogi co finalnie doprowadzi do niezrealizowania w terminie zamówienia – poszkodowany takim stanem rzeczy podmiot nie będzie ponosił odpowiedzialności za zaistniałe opóźnienie.

Stan epidemii może także prowadzić, a w wielu przypadkach z dużym prawdopodobieństwem będzie także prowadził do nadzwyczajnej zmiany stosunków w rozumieniu art. 357 (1) k.c.

„Jeżeli z powodu nadzwyczajnej zmiany stosunków spełnienie świadczenia byłoby połączone z nadmiernymi trudnościami albo groziłoby jednej ze stron rażącą stratą, czego strony nie przewidywały przy zawarciu umowy, sąd może po rozważeniu interesów stron, zgodnie z zasadami współżycia społecznego, oznaczyć sposób wykonania zobowiązania, wysokość świadczenia lub nawet orzec o rozwiązaniu umowy. Rozwiązując umowę sąd może w miarę potrzeby orzec o rozliczeniach stron, kierując się zasadami określonymi w zdaniu poprzedzającym.”

W przypadku zaistnienia tego rodzaju okoliczności – zmiany stosunków skutkującej nadmiernymi trudnościami w wykonaniu danej umowy lub rażącej straty dla jednej ze stron – poszczególni kontrahenci właśnie na drodze postępowania sądowego będą mogli ubiegać się o zmianę treści tej umowy (zmianę obowiązków i praw z niej wynikających), zmianę ustalonego wynagrodzenia, a nawet rozwiązanie umowy.

Wreszcie nie sposób także pominąć, że wystąpienie tzw. siły wyższej ma istotny wpływ na bieg terminów przedawnienia, możliwość dochodzenia swoich roszczeń na drodze postępowania sądowego, a także podejmowania innych czynności procesowych w jego toku.

Przede wszystkim dotyczy to zawieszenia terminu przedawnienia w związku z zaistnieniem zjawiska siły wyższej – na czas trwania tej przeszkody – uniemożliwiającej dochodzenie swoich roszczeń przez dany podmiot. Przy czym podkreślenia wymaga, że dotyczy to zawieszenia terminów przedawnienia jedynie w stosunku do takich podmiotów i takich okoliczności danej sprawy, gdzie siła wyższa faktycznie uniemożliwiła skuteczne wyegzekwowanie swoich praw – co powoduje właśnie wydłużenie się terminu przedawnienia o okres spowodowanej takimi okolicznościami niemożności.

Obowiązujące przepisy procedury cywilnej umożliwiają także zawieszenie z mocy prawa (a więc bez konieczności jakichkolwiek czynności z inicjatywy stron czy sądu) trwającego już postępowania sądowego w razie zaprzestania czynności przez sąd wskutek siły wyższej.

Jak się wydaje, z punktu widzenia uczestników postępowania sądowego zdecydowanie istotniejszą regulacją może okazać się przepis art. 168 k.p.c. – umożliwiający ubieganie się o przywrócenie terminu do danej czynności sądowej. Wyjaśniając znaczenie tej regulacji na przykładzie osoby która znajdzie się na obowiązkowej kwarantannie i z tego powodu nie będzie w stanie w terminie 14 dni złożyć sprzeciwu od otrzymanego nakazu zapłaty – podać należy, że już po ustaniu takiej przeszkody osoba ta w ciągu 7 najbliższych dni może złożyć wniosek o przywrócenie terminu do tej czynności, co w praktyce umożliwi skuteczne zakwestionowanie otrzymanego orzeczenia. Trzeba jednak wspomnieć, że jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu, w ciągu wspominanych 7 dni, strona zobowiązana jest także do dokonania danej czynności procesowej – czyli w przywołanym przykładzie złożenia sprzeciwu wraz z wszelkimi zarzutami, twierdzeniami i dowodami – co powoduje konieczność dość sprawnego działania.

Na koniec, przypominając, że każde orzeczenie, nawet najbardziej poprawne pod kątem formalnym, winno także odpowiadać uniwersalnej zasadzie sprawiedliwego orzekania, trzeba wspomnieć, że w warunkach tak wyjątkowych jak aktualne, pomocna może okazać się także ogólna klauzula zasad współżycia społecznego. W wielu sytuacjach to właśnie zasady współżycia społecznego (w formie odpowiednio sformułowanego zarzutu procesowego) będą bowiem mogły posłużyć jako narzędzie do obrony uzasadnionych interesów pozwanych stron.

Autor: adw. Weronika Luty – Kancelaria Prawna Certus

Artykuł Stan epidemii jako siła wyższa pochodzi z serwisu Kancelaria Prawna Certus.

W ostatnim czasie notowania większości spółek giełdowych zanotowały znaczny spadek. Niepewność na rynku walutowym oraz giełdowym znacznie wzrosła. Przede wszystkim jest to związane z niespodziewanym pojawieniem się wirusa COVID-19 (koronawirus). Koronawirus nie pozostaje bez wpływu na sytuację gospodarczą, co zaczyna mieć bezpośrednie przełożenie m.in. na wzrost kursu franka szwajcarskiego. Obawy o sytuację gospodarczą i ogólna niepewność na rynkach finansowych powoduje ucieczkę inwestorów do walut uważanych za bezpieczne, takie jak frank szwajcarski (CHF). Nieprzewidywalność sytuacji gospodarczej w związku z epidemią to czynnik, który może windować kurs tej uważanej za bezpieczną waluty.

Kredyty frankowe rekordowo drogie

16 marca kurs franka szwajcarskiego do złotego wynosi już 4,19 czyli najwięcej od ponad 3 lat (od początku 2017 roku). Kurs franka szwajcarskiej waluty jest obecnie o blisko 10 % wyższy niż niecały rok temu w kwietniu 2019 r. Od listopada 2019 r. kurs franka szwajcarskiego wzrósł o 7-8 %. Raty niektórych kredytów CHF są zatem wyższe o kilkaset złotych i obecnie są jedynymi z najwyższych w historii. Wzrost wysokości raty można zauważyć w relacji miesiąc do miesiąca np. w przypadku raty z lutego, a raty z marca. Tak drastyczny wzrost kosztów raty kredytu dla wielu osób oznacza kłopoty ze spłatą i konieczność znalezienia w budżecie dodatkowych kilkuset złotych. Ta tendencja może utrzymać się przez dłuższy czas, a wysokość jaką osiągnie kurs franka szwajcarskiego jest nieprzewidywalny.

Rosnący kurs motywuje do działania

Po korzystnym dla frankowiczów wyroku TSUE z dnia 3 października 2019 r. zauważalny jest znaczący wzrost wygranych spraw po stronie frankowiczów. Ponadto obecna sytuacja gospodarcza jest dla wielu kredytobiorców impulsem do występowania na drogę sądową celem usunięcia z treści umowy niedozwolonych klauzul, powodujących że po stronie kredytobiorców istnieje nieograniczone ryzyko kursowe.

Z analizy wykonanej przez Forum Prawników Finansowych wynika, że 130 wyroków sądów z 2019 i 2020 r., 85 % w I instancji, a 95 % w II instancji zakończyło się korzystnym wyrokiem dla frankowiczów. Zauważalny jest znaczny wzrost wygranych frankowiczów, z całą pewnością wpływ ma na to korzystny wyrok TSUE z 3 października 2019 r., który nadał sądom krajowym kierunek w jakim należy rozstrzygać sprawy frankowiczów. W przypadku korzystnych dla kredytobiorców wyroków nadal dominuje pogląd o nieważności umowy. Coraz więcej zapada również rozstrzygnięć związanych także z przewalutowaniem po kursie z dnia zaciągnięcia kredytu przy jednoczesnym zachowaniu stawki LIBOR, czyli tzw. „odfrankowienie”. W obydwu przypadkach jest to realna finansowa korzyść, a dodatkowo kredytobiorcy uwalniają się od nieograniczonego ryzyka kursowego, co w świetle obecnych wydarzeń ma niebagatelne znaczenie.

Frankowiczu, zacznij działać!
Jeżeli posiadasz kredyt frankowy i chcesz dowiedzieć się więcej:
Czy w umowie kredytowej znajdują się zapisy abuzywne?
Jakie roszczenia przysługują wobec banku?
Jak wyrok TSUE wpływa na Twoją sprawę?
W jaki sposób przebiega proces w sprawach „frankowych”?

Od czego należy zacząć?
W pierwszej kolejności konieczna jest analiza sytuacji prawnej. W tym celu należy:
– udzielić odpowiedzi na pytania z ankiety znajdującej się na stronie Kancelarii w zakładce kredyty frankowe,
– przesłać dokumenty kredytowe (umowy, aneksy, korespondencję z bankiem) na adres mailowy: zlecenia@kancelaria-certus.pl

Skontaktuj się z nami!

Po dokonanej analizie prawnej, przedstawione zostaną możliwe rozwiązania oraz korzyści konkretnych działań.

Artykuł Koronawirus a kredyty frankowe pochodzi z serwisu Kancelaria Prawna Certus.